Niet naar de supermarkt

Helaas, ook in Hong Kong is de supermarkt de makkelijkste manier om aan wcpapier te komen, of teminste, je kunt ook naar de gratis en zeer schone toiletten in bijna iedere mall, maar de 24/7 schoonmaker ter plekke kijkt je waarschijnlijk vreemd aan als je een rol papier mee naar buiten neemt, die je eerst uit de houder hebt moeten slopen.
De supermarkt dus maar. Het is de tijd van het jaar dat supermarkten vol liggen met Durian. En Durian stinkt. Het stinkt niet een beetje, het stinkt verschrikkelijk sterk. De hele supermarkt stinkt naar kots! Of rottend vlees, kadavers, niet vers. Durian is een Thaise vrucht, die je moet ‘leren’ eten.

De rij voor de kassa is vandaag 15 meter, per kassa (50 meter voor de snel kassa). Ik sta al 15 minuten te wachten, net genoeg om dit bericht te typen op mijn telefoon.

Waarom zo lang wachten? Omdat ze hier een verschrikkelijk verouderd kassa/pin/betaal systeem hebben. Eerst alles scannen en in zakken doen (doet de kassajuf), dan de bonuskaart scannen, dan de pinpas in ontvangst nemen, scannen, bedrag intikken, twee keer controlleren. Dan apparaat aan klant geven, die dan pas kan pinnen. Na het pinnen neemt de kassajuf het apparaat weer in ontvangst en plaatst het in de houder, waarna de verbinding met de bank wordt gemaakt. Ter bevestiging drukt het apparaat een bonnetje waar aan het einde staat of alles goed is gegaan. Zo ja, dan wordt er nog een bonnetje geprint (dit is een bijna identiek bonnetje voor de klant). Het eerste bonnetje wordt daarna gecontroleerd, geparafeerd, en in een lade gestopt (ongetwijfeld om later in alle rust nog eens te controleren) waarna de kassabon wordt geprint, gecontroleerd tegen het pin bonnetje en tot slot met de pinpas aan de klant overhandigd. Neeeeext!

En weg uit die stank.